Ayurveda Dokter • 085-0655777
Oudezijds Voorburgwal 282 • bel Group4people 3 • Amsterdam
Da Costastraat 127 • 3027 JE • Rotterdam-West
Brandingdijk 52 • 3059 RB • Rotterdam-Nesselande

Zoektocht

Ik moet een jaar of negentien geweest zijn toe ik besloot ‘alternatieve' geneeswijze te gaan studeren. Dit besluit kwam geheel onverwacht, maar ik wist wel zeker dat ik dat wilde. Ik werkte destijds in de horeca. Het VWO had ik achter me gelaten; mijn schoolperiode was niet zonder slag of stoot verlopen. Als ik mezelf in die periode moet beschrijven zou ik zeggen dat ik voornamelijk depressief was, vol angsten en dwanggedachten. Ik had het niet naar m'n zin op deze aarde en voor mijn gevoel kon het noodlot ieder moment toeslaan. Alles stond me tegen, de manier waarop mensen met elkaar omgingen, oorlogen en geweld, de maatschappij, enz. Een krantenartikel over een verkrachting of een moord kon me een hele dag van slag brengen. Vroeger wilde ik twee dingen worden: astronaut of dokter. Astronaut was meer een jongensdroom maar dokter, dat wilde ik wel. Tot ik op een zeker moment op de middelbare school 's avonds een medisch programma zat te bekijken, dat ging over hersentumoren, en er beelden werden getoond van een operatie waarbij een tumor werd verwijderd uit het hoofd van een jongeman. Ik vond dit afschuwwekkend om te zien en het stond voor mij vast dat ik echt geen dokter meer wilde worden. Bovendien heb ik vanaf die dag een jaar lang gedacht dat ik zelf een hersentumor had. Toen wist ik dus echt niet meer wat ik wel wilde. Commercie trok me niet aan. Ik zag mezelf niet in een bedrijf als Unilever werken.
Op een dag vertelde een vriend zeer enthousiast over het boek ‘De kracht in jezelf', vandr. Joseph Murphey. Toen ik de titel hoorde, kreeg ik heel sterk het gevoel dat dit boek mijn leven zou veranderen. Dezelfde middag ben ik het gaan kopen en 's avonds had ik het al uit. Het boek opende de poort voor een spirituele revolutie in mezelf. Ineens had mijn leven weer zin, ik had weer een doel: ik wilde geestelijk groeien. In die tijd had ik een aantal vrienden die dezelfde ontwikkeling doormaakten. Uren filosofeerden en discussieerden we over tal van spirituele onderwerpen. Ik ontdekte een kant van mezelf die ik helemaal niet kende. Een vloedgolf aan inzichten overspoelden mijn geest. Ik ging meer spirituele boeken kopen met onderwerpen als ‘aurahealing', ‘licht op chakra's', ‘alfa-training'. Het meest verbazingwekkende vond ik nog dat ik tijdens het lezen van die boeken tot het inzicht kwam dat ik een heleboel zaken zelf al bedacht had, wist eigenlijk. Ik las het niet als nieuw, ik herkende wat ik las. Ik wilde groeien op dit pad, maar wist niet hoe. Ik had een gids nodig. Later in mijn leven heb ik deze guru-wens op moeilijke momenten nog wel eens vervloekt….
Er was voor mij nog maar een doel, en dat was spiritueel groeien. Wat ik verder met mijn leven moest was niet van belang. Ik had geen flauw benul wat ik op maatschappelijk gebied kon of wilde, en dat interesseerde mij eerlijk gezegd ook niet.
Ik werkte in die tijd in de horeca. Op een zekere avond op mijn werk vertelde een collega mij dat hij zou stoppen met werken en verhuizen naar Doetinchem, om daar een opleiding tot alternatief therapeut te gaan volgen. Hij had deze woorden nog niet uitgesproken en ik wist het. Als bliksem bij heldere hemel wist ik het. Ik wilde ook alternatief genezer worden, ik wist het 100, 1000, 1000000 procent zeker. Die avond had ik mijn bestemming ontdekt, op die manier wilde ik mensen helpen. Was mensen helpen niet het mooiste wat er is? Als genezer kon ik mensen helpen en spiritueel groeien bovendien!

Een advertentie

In die tijd kocht ik nog wel eens het new-age tijdschrift Paravisie. Toen ik er een keer in zat te bladeren, werd mijn aandacht getrokken door een advertentie. ‘Esseens esoterische school de Sphinx, school voor paranormale bewustzijnstraining, regressie en alfatraining' luidde de advertentie.
Ik besloot deze school te bellen om te informeren naar de mogelijkheid een opleiding te volgen tot paranormaal therapeut. Ik kreeg een dame aan de telefoon met een sterk accent. Surinaams, dacht ik, naar later bleek Indonesisch. “Waarmee kan ik je helpen?” vroeg ze met een buitenlands accent. “Ik wil een opleiding alternatieve geneeswijzen doen,” zei ik. “Wat versta je daaronder?” vroeg ze. “Oh, homeopathie, hypnose, acupunctuur, eigenlijk van alles een beetje,” antwoordde ik. “Jong! Ik maak me een beetje zorgen over je, zou je een keer langs willen komen?” Langskomen… Wat was dit voor vrouw? Ik stelde me voor dat ik een zware Surinaamse dame aan de lijn had, zo klonk ze in mijn oren. “Langskomen?”, herhaalde ik. “Jaha, langskomen, bij mij thuis om een keer een les bij te wonen en daarna over dit onderwerp verder te praten.” Waarom niet? We maakten een afspraak voor de daaropvolgende zaterdag bij haar huis in Rotterdam-Zuid. “O ja”, zei ze nog, “mensen noemen mij Ma, zo mag jij me ook noemen.” Mijn eigen moeder had ik zelfs nog nooit ‘ma' genoemd.
Het was een zomerse zaterdag toen ik aanbelde bij haar voordeur. Een jongen met stralende donkere ogen en stekeltjes haar deed open. Hij stelde zich voor als Paul van der Heide. Hij nam me mee naar binnen en introduceerde me bij Ma. Ma was niet Surinaams maar Indonesisch, een grote vrouw van rond de vijftig, schatte ik. Er zaten al een aantal leerlingen in de huiskamer, allemaal in het wit gekleed. Ik kreeg het gevoel of ik bij een sekte terecht was gekomen. Ma was groot voor een Indonesische en had een zeer aanstekelijke lach. Ze boezemde direct ontzag in en als ze naar je keek, leek het net of ze dwars door je heen zag. Paul was haar assistent. De les duurde ongeveer twee uur en ging over van alles en nog wat. De bijbel werd aangehaald, reïncarnatie, karma, hellen en hemelen, magie, van alles werd besproken. Ik begreep er niet veel van maar vond het wel zeer mysterieus. Aan het eind van de les, toen de meeste leerlingen naar huis waren, werd ik apart geroepen. “Wat vond je ervan?”, vroeg ze. Ik zei dat ik het zeer boeiend vond maar dat ik er niet veel van snapte. Dat komt nog wel, zei ze, als je mijn lessen gaat volgen. Zou je dat willen? Ik dacht nee, deze vrouw maakt me bang, maar omdat ik haar niet voor het hoofd wilde stoten, zei ik ja. Later, als ik weer veilig thuis was zou ik daar altijd nog op terug kunnen komen.
Maar op dergelijk gedrag werd geanticipeerd en Ma zei dat ik dan voor een jaar moest inschrijven - onderwijl werd Paul gevraagd de benodigde contracten te halen zodat ik meteen kon tekenen. Er werd nog wel uitgelegd dat wat hier werd onderwezen een geheime leer was die je minimaal een jaar moest volgen, anders zou je met halve kennis rondlopen en daarmee jezelf en anderen grote schade kunnen berokkenen.
Een jaar, een jaar, wat gebeurt hier, ik wordt erin geluisd! Mijn hersenen gingen als een razende tekeer. Hoe kon ik hier nog onderuitkomen? Spontaan kwam er een idee in me op waar ik al vaker over had nagedacht en ik verzon: “Een jaar zegt u, o, maar dan kan ik niet, want ik heb een wereldreis gepland naar India en ik ga in oktober weg.” “Dat geeft helemaal niet. Daar verzinnen we wel iets op zodat je reis niet nutteloos zal zijn. Paul hier, heeft namelijk, gezonden vanuit onze school,ook langere tijd in India en Japan doorgebracht.”Ik voelde al dat ik hier niet meer onderuit kon komen en zette uiteindelijk mijn handtekening. Dit was, zo bleek later, de handtekening onder de rest van mijn loopbaan. Toen ik die namiddag naar huis ging, vroeg Ma mij nog terloops of ik bereid was om met de Meesters te praten. Aan de ogen van Paul zag ik dat dit een heel bijzondere vraag was. Paul had, zoals later zou blijken, al het een en ander met Ma meegemaakt. Zo had hij enkele maanden door India gereisd met een Indiase guru, en een paar jaar later had hij een jaar lang in Japan in een boeddhistisch klooster gezeten en daar alle vereiste inwijdingen voor een Zen-monnik doorlopen.

Wijze lessen

Ik ben bij Ma in de leer gegaan. Op haar school werden mij alle beginselen van de Esseens esoterische leer bijgebracht. De essenen waren een joods mystieke groepering ten tijde van Jezus Christus. Het verhaal gaat dat Jezus binnen deze groepering van ‘ingewijden' opgegroeid en opgeleid was voor zijn taak op aarde. Na verloop van tijd raakte ik steeds meer onder de indruk van Ma. Ze verbaasde mij met haar mensenkennis en helderziendheid. In haaraanwezigheid durfde ik haast niet te denken omdat ik het gevoel had dat zij mijn iedere gedachte kende. De kern van haar lessen draaide om het afbreken van je ego, zelfkennis en het de baas worden van hartstochten, begeerten en lusten. Habé-elletjes, noemden we ze gekscherend. Het overwinnen van lage krachten stond centraal in haar leringen. Geestelijke groei en ontwikkeling, zaken waar ik vroeger zo naar verlangd had, waren het enige doel. Ma was geen zachtaardige meester, ze kon zo hard confronteren dat je er onpasselijk van werd. Op dergelijke momenten wilde ik dat nooit een guru had gewenst…. Het afbreken van je ego kan behoorlijk pijnlijk zijn. Tot op de dag van vandaag gonzen haar woorden door mijn hoofd. Een van de meest significante gebeurtenissen die ik met Ma had meegemaakt was het ontmoeten van mijn geleide geest. 's Nachts had ik een droom. Ik liep langs de kustlijn en zag in de verte een jongeman aankomen. Ik weet nog dat ik in die droom dacht dat het een jonge jongen was. Hij was omgeven door een blauw aura. We liepen elkaar tegemoet en kwamen steeds dichter bij elkaar. Hoe dichter de jongen bij mij kwam, hoe stelliger ik ervan overtuigd was dat het een jonge jongen betrof. Zijn huid was gaaf als die van een baby. Toen we uiteindelijk tegenover elkaar stonden en ik hem in de ogen keek kreeg ik een grote schok. Dit waren niet de ogen van een jongen, dit waren ogen die duizenden jaren oud leken, zoveel wijsheid lag erin. De kracht die ze uitstraalden zal ik nooit vergeten. In die droom omhelsde hij mij gedurende een aantal seconden, en toen werd ik wakker. Er vibreerden golven van energie door mijn hele lichaam. Het was een bizarre ervaring, maar niet beangstigend, het voelde goed. Ik ben toen weer in slaap gevallen en de volgende ochtend werd ik normaal wakker.'s Avonds had ik les bij Ma en ze was in een uitzonderlijk opgelaten bui. Iedereen moest snel binnenkomen en gaan zitten. “Er gaan vanavond mooie dingen gebeuren”, zei ze, “want een aantal van jullie hebben vannacht iets speciaals meegemaakt. Victor, vertel maar.” Vertel maar? “Wat moet ik vertellen?”, vroeg ik. “Nou, wat je vannacht heb meegemaakt.” “Niks bijzonders”, zei ik, “of toch, ik heb een droom gehad.” “Vertel maar.” Ik vertelde de droom en Ma zei dat het mijn geleide geest was, die ik vannacht had ontmoet en dat zij daarom had gevraagd. Plotseling schoot me haar vraag weer te binnen: ben je bereid met de meesters te praten? Bedoelde ze dat? Zelf sprak Ma altijd over haar eigen meester, meester Manethon*, een lichtgeest van Gene Zijde, onder wiens leiding zij handelde. De beginperiode met Ma was spannend en fascinerend. Het was een tijd van onvoorstelbare dynamiek en ik bracht zeker vier van de zeven dagen bij haar door, en vaak ook de nachten. Ma had niet veel slaap nodig, ze sliep niet of maar enkele uurtjes per nacht. Op een middag belde ik haar en toen ze opnam zei ze, dat het goed was dat ik had gebeld want ze had me ‘opgeroepen'. “Je bent gevoelig”, zei ze. Ze vroeg of ik die avond samen met mijn ouders wilde komen, want ze had iets te bespreken. Ik had mijn ouders uiteraard over Ma verteld, maar ze vonden het allemaal maar vreemd. Waarom noemt hij haar ma, hij heeft toch al een moeder… Ze waren nooit geïnteresseerd geweest om haar te ontmoeten, maar ik denk dat ze wel zagen dat mijn omgang met haar mij goed deed. Ik besprak het verzoek met mijn ouders en zij stemden in. Zo kwam het dat we die avond met z'n vijven in Ma's huiskamer zaten: Ma , mijn ouders Paul en ik. Paul was er altijd. Ma vertelde waarom ze mij en mijn ouders had uitgenodigd. Ze had‘doorgekregen' van meester Manethon dat ik Ayurveda kon gaan studeren in India. Ayurveda, ik had er nog nooit van gehoord en mijn ouders evenmin. Haar Meester uit de ‘sferen' had Ma verteld dat ik geschikt was. Ma legde uit dat het een oorspronkelijke Indiase geneeswijze was van zeker 6000 jaar oud. “ Victor wil alternatieve geneeswijze studeren en als hij dat wil kan hij dat het best bij de bron doen. Alternatieve geneeswijzen zoals die in het westen worden onderwezen zijn teveel versnipperd.” Ik moest dan wel beloven dat ik, eenmaal teruggekomen van mijn studie in India, geneeskunde zou gaan studeren om ook regulier arts te worden.
Ik wilde in die tijd heel graag weg uit Nederland en het viel me niet moeilijk om dat te beloven. Ik denk dat mijn ouders overrompeld werden door Ma en haar voortvarendheid en zij stemden in met het plan. Verder werd nergens naar gevraagd. Zaken als waar ik dan zou gaan studeren en hoe lang kwamen helemaal niet aan de orde. Paul zou ook meegaan want hij zou ook Ayurveda gaan studeren. Paul was vijf jaar ouder en had veel reiservaring. Ik weet nog dat ik die avond weer met mijn vader en moeder naar huis reed. Er werd tijdens die terugreis niet veel gezegd, iedereen was onder de indruk van hetgeen was besproken. Ik heb het nooit gevraagd, maar ik vermoed dat mijn ouders op de terugweg hun eerste bedenkingen kregen over deze hele ondernemning.

Op reis

Vanaf dat moment ging alles vrij snel. Paul en ik boekten ons ticket naar Calcutta, waarvandaan we naar Varenasi zouden reizen om aldaar aan de Benares Hindu University onder een zekere dr. Lobo Ayurveda te studeren. Ma had deze naam van meester Manethon doorgekregen en dus moesten we daarheen. De reis zou via Bangkok naar Calcutta verlopen, want we kregen van Ma nog een opdracht uit te voeren in Thailand. Paul had een documentaire op televisie gezien over een Thais klooster waar aan heroïne en opium verslaafde jongens en meisjes werden behandeld. Dit boeddhistische klooster werd geleid door een abt die vroeger hoofdcommissaris van politie in Bangkok was geweest. Het klooster heette Tham Krabok en lag 200 km ten noorden van Bangkok. Deze abt, Loempa, genoemd had een tante die in een grot woonde in de jungle. Zij was een boeddhistisch geestelijke en had zich teruggetrokken uit de maatschappij. Ze bezat bijzondere gaven en kende de natuur als geen ander.
Na jaren de ellende van de straat te hebben gezien en de onmacht die hij als hoofdcommissaris van politie had ervaren, had de Loempa besloten dat hij op een andere manier de samenleving wilde dienen en was bij zijn tante in de leer gegaan. Toen zij stierf was hij een klooster begonnen op de plek waar zijn tante had gewoond. Hij had 15 jaar bij zijn tante in de leer gezeten en van haar alles over kruiden geleerd en ze had hem het recept gegeven voor een drankje dat verslaafden zou helpen om af te kicken. Het recept bestond uit honderd verschillende kruiden en hij was de enige die het hele recept kende. Twee van zijn volgelingen had hij ieder de helft van het recept toevertrouwd. Ma had ons daarheen gestuurd om deze Loempa te vragen of wij het drankje mochten importeren naar Nederland, zodat wij hier verslaafden op dezelfde manier konden gaan helpen. Het drankje wekt heftig braken op en zuivert het bloed van alle afvalstoffen. Paul en ik kwamen bij het klooster aan en legden onze missie uit aan de secretaris van de Loempa. Na een kort telefoongesprek met de Loempa vertelde de secretaris ons dat hij nu geen tijd had maar dat hij ons later die week zou ontvangen. Ons werd een kamer toegewezen binnen het omheinde terrein waar ook de verslaafden verbleven. Dit was opmerkelijk omdat het klooster ook gewone gastenverblijven had. Na drie dagen hoorden we dat de Loempa ons die middag zou ontvangen. We overhandigden de brief van Ma met het verzoek. Hij was een tijdje stil en zei vervolgens dat hij ons het kruidendrankje niet kon geven omdat hij de enige was die het geheime recept mocht kennen.
Maar, zei hij, ik geef jullie wel iets anders. We hadden verteld dat Paul en ik voor langere tijd naar India zouden gaan om Ayurveda te studeren. We kregen ieder een geheime mantra (een woord of klank die dienen om de geest te bevrijden, manasah (geest) en tra (bevrijding)) die we zo vaak mogelijk in ons hoofd moesten herhalen. Deze mantra zou ons helpen ons doel te bereiken. We hadden hem verteld dat de studie ongeveer zes jaar zou duren. Hij vond zes jaar erg lang en de mantra zou er bovendien voorzorgen dat we een snellere en effectievere weg zouden bewandelen. Bovendien liet hij ons ieder een belofte doen die we iedere dag gedurende een uur moesten herhalen. Zo moest ik beloven dat ik niet zou denken dat ik voor iedereen die kwam voor hulp 100% verantwoordelijk was. Later bleek dit een erg nuttige belofte, daar ik geneigd ben te denken dat ik iedereen kan redden…. Met mantra en belofte vlogen Paul en ik de volgende dag van Bangkok naar Calcutta. (Meer informatie over het klooster op www.thamkrabok.net)
Vanaf Calcutta zouden we per trein naar Varenasi gaan. Blind was ons vertrouwen dat het allemaal goed zou gaan. Ma's leiderschap had ons nog nooit in de steek gelaten. We vertrokken uiteindelijk in oktober '89. Had ik niet tegen Ma gezegd dat ik in oktober een wereldreis naar India had gepland en had Ma niet gezegd dat ze daar wel iets nuttigs voor zou verzinnen?

Toestemming

Toen we in Varenasi aankwamen, een hotel hadden gevonden en onze koffers hadden uitgepakt, gingen we naar de universiteit. Deze bleek gesloten wegens de nationale hindu feestweek Diwali, het lichtjesfeest. De universiteit was de hele week dicht. We besloten er maar het beste van te maken en we zouden op zoek gaan naar een permanente woonruimte omdat we overtuigd waren dat we in Varenasi gingen studeren. Die week kochten we, als echte Nederlanders, ook ieder een fiets.
Toen de universiteit weer openging meldden we ons bij de Ayurveda-faculteit. De Benares Hindu University is de grootste universiteit van Azië. Via allerlei omwegen en gebouwen zaten we uiteindelijk in het kantoor van de decaan, een Indiase dame op leeftijd met een onverstaanbaar Indiaas accent. We vertelden dat we uit Nederland kwamen en door onze guru waren uitgezonden naar India om Ayurvedate studeren onder dr. Lobo. We hadden een foto van Ma bij ons en een introductiebrief die we haar overhandigden. Na het lezen van de brief keek ze ons meewarig aan. Ze vertelde ons dat we niet konden studeren zonder toestemming van de regering in Delhi en dat ze geen dr. Lobo kende.
Daar zaten we dan met onze woonruimte en met onze fietsen… De decaan was nog wel zo aardig ons aan enkele studenten voor te stellen en vroeg hen om ons een rondleiding te geven door de Ayurvedische universiteit. Die middag belden we naar Nederland en deden Ma ons relaas. “Geeft niets”, zie Ma,“doorzetten, ga maar naar Delhi en ga daar toestemming om te studeren vragen.”
We zeiden de huiseigenaar dat we bij nader inzien toch niet wilden huren, kochten een ticket voor de trein, pakten onze spullen en vertrokken met fietsen en al naar Delhi. We vonden al snel uit waar we moesten zijn. Een norse, bijzonder onwelwillende ambtenaar stond ons te woord. Weer overhandigden wij de brief van Ma en haar foto. Hij had geen interesse en schoof ze opzij. We vertelden hem dat we Ayurveda wilden studeren en dat we op de BHU te horen hadden gekregen dat we eerst toestemming van de regering moesten hebben alvorens te kunnen worden toegelaten. Maar deze ambtenaar vertelde ons het tegenovergestelde. Eerst moest je toelating hebben tot een universiteit en dan kon je een aanvraag indienen in Delhi. We probeerden nog aan te dringen maar de ambtenaar was onvermurwbaar. Teleurgesteld keerden we terug naar ons hotel. Wel had hij ons nog een boekje meegegeven waarin alle Ayurveda-universiteiten van India stonden. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben vanaf die dag zeker twintig verschillende universiteiten door heel India bezocht. Steeds weer met dezelfde vraag of we daar konden studeren. Geen enkele universiteit wilde toestemming verlenen. Ze wilden zelfs geen schriftelijke toezegging doen voor de regering in Delhi. We zijn heel India doorgereisd. In alle gevallen, nul op het rekest. Zo nu en dan zonk ons de moed in de schoenen en de eerste drie maanden leed ik onder verschrikkelijke heimwee. Eind november kwam mijn vader naar India. Dit hadden we voordat we weggingen al afgesproken, hij zou de Kerstdagen met ons vieren. Het waren zeventien heerlijke dagen. We sliepen in luxe hotels, en deden ons tegoed aan het beste eten in voortreffelijke restaurants. Paul en ik ervoeren deze zeventien dagen als beloning voor alle tegenslag die we de voorgaande drie maanden hadden meegemaakt. De komst van mijn vader had voor mij nog een heel groot voordeel. Mijn vader nam namelijk niet alleen zichzelf mee maar in zijn bagage zat ook heel Nederland. Met hem kwam alles wat ik zo graag wilde ontvluchten weer mee. Toen wist ik weer wat ik miste: niet veel, en vanaf die tijd heb ik nooit meer heimwee gehad. De allerlaatste dag van mijn vaders verblijf heeft hij voor het eerst zijn ernstige bedenkingen over deze hele Ayurveda-onderneming uitgesproken en adviseerde mij toch maar bij terugkomst een commerciële studie aan een universiteit in Nederland te gaan volgen. Na een emotioneel afscheid vertrok mijn vader weer naar Nederland.
Na een half jaar was ons toeristenvisum verlopen en keerden we met lege handen terug naar Nederland. Niemand hadden we op de hoogte gebracht van onze terugkomst en zeker Ma niet. We dachten dat we ongenadig op ons falie zouden krijgen. In die zes maanden in India hadden Paul en ik regelmatig de richtlijnen die Ma ons voorschreef aan onze laars gelapt en waren geregeld niet echt braaf geweest. Na enkele dagen in Nederland vonden we uiteindelijk de moed om langs te gaan. Wat toen gebeurde was wel het laatste wat we verwachtten. Ma zag ons staan, schrok, en toen verscheen er een enorme glimlach om haar mond. Met wijd uitgestrekte armen kwam ze naar buiten en omhelsden ons innig, schreeuwde, lachte, danste. Ze had ons enorm gemist en stak dat niet onder stoelen of banken. “Jongens, hiermee hebben jullie laten zien dat jullie echt Ayurveda willen studeren. Jullie moesten deze ontberingen doorstaan en Meester zegt dat vanaf nu alles goed zal komen!”

Een nieuwe kans

We waren nog geen twee weken terug in Nederland of we hoorden via een van de leerlingen van Ma van een Indiase Ayurveda-arts in Bombay. Deze arts had samen met zijn vrouw drie klinieken en in die klinieken leidde hij mensen op in de Ayurveda. Hij heette dr. Pankaj Naram en zou volgende week naar Italië komen om een lezing te geven en patiënten te behandelen. Ma zei dat we daarheen moesten gaan. Toen we in Bologna waren, namen we een hotel vlakbij het centrum waar dr. Naram zijn lezing zou geven. De volgende dag ontmoetten we het artsenechtpaar en vroegen of we bij hen Ayurveda konden leren. Het kon.
We hadden een opleidingsplaats! Er was echter een voorwaarde. Dr Pankaj Naram vertelde ons dat zijn specialisme de polsdiagnose was. Middels voelen aan de pols stelde hij de diagnose en de disbalans die hij voelde in de pols, behandelde hij met kruiden en aangepaste voeding. Om deze techniek te leren was een grote gevoeligheid vereist. Deze gevoeligheid moest je uiteraard van nature hebben, maar kon je vergroten door je levensstijl aan te passen. Om bij hem in opleiding te komen, moesten we beloven dat we vegetarisch zouden eten, niet zouden roken of drinken, en gedurende het eerste half jaar mochten we geen seksuele contacten hebben, noch met jezelf noch met anderen. Ook adviseerde hij iedere ochtend een half uur te mediteren. Uiteraard beloofden wij dat.
De protesten van mijn vader tegen een studie in India werden in die tijd steeds heftiger. Dagelijks waren er wel ruzies en discussies omtrent mijn voornemen in India te gaan studeren. Op een dag besloot ik mijn vader een uitgebreide brief te schrijven om goed duidelijk te maken hoe graag ik dit allemaal wilde en dat echt mijn verstand niet had verloren. De brief had ik op zijn kussen gelegd. De volgende dag kwam hij naar mijn kamer en zei terwijl hij mij de hand reikte: “Ik wist niet dat jij zulke mooie briefen kon schrijven, ik wens je alle succes!” Een half jaar later gingen we, nadat we voldoende geld hadden gespaard, richting Bombay. Ik had twee baantjes gehad en omdat ik bij mijn ouders woonde, kon ik al het verdiende geld sparen. In Bombay werden we van het vliegveld gehaald door de chauffeur van de Naram's, die ons direct naar hun huis bracht. Het was op een zondagmorgen. Het artsenechtpaar was vrij en zat net aan het ontbijt toen we aankwamen. Ze nodigden ons aan tafel en we gaven de geschenken die Ma ons had meegegeven. Het is een goede Oosterse traditie niet met lege handen aan te komen. We bespraken het opleidingstraject. We hadden nauwelijks of geen medische basiskennis. Ma had ons in Nederland wel het een en ander laten studeren maar dat was niet echt blijven hangen. Laat staan kennis van de Ayurveda, ik had wel wat gelezen in Nederland, maar ik had er nooit veel van begrepen. Toentertijd was dat in mijn ogen ook voor later zorg.

In opleiding

De eerste dagen van ons verblijf werden besteed aan acclimatiseren en het zoeken naar een woning, die we al snel hadden gevonden. Het was een gloednieuw, nog nooit bewoond, appartement in de buurt van het huis van de dokters. Het was een schitterend appartement en voor onze begrippen belachelijk goedkoop (70 gulden per maand).
Het eerste halfjaar zou in het teken staan van het leren van de polsdiagnose. Theorie zou later aan de orde komen. We moesten uiteraard wel iets weten van de ayurvedische leer maar slechts zeer basaal. Daarna zouden we met dr. Pankaj Naram meelopen of eigenlijk meezitten in de praktijk. De dokter werkte elf uur per dag vijf dagen per week. Het enige wat we deden was naast hem zitten in de spreekkamer om iedere pols die hij had gevoeld ook te voelen. Dr. Naram zag in die tijd tussen de twee- en driehonderd patiënten per dag. Je moet het hebben meegemaakt om het te geloven. De diagnose schreef hij gecodeerd op,zodat wij, nadat we hadden gevoeld, konden kijken wat we precies hadden moeten voelen.
We spraken de taal niet en verstonden dus ook niet wat hij tegen zijn patiënten zei. We vroegen ons af of we niet tenminste de taal moesten leren of een grotere ayurvedisch medische kennis moesten hebben. Maar dr. Naram vertelde ons dat het juist ideaal was voor ons dat we de taal niet spraken, want op die manier werden we ook niet beïnvloed door wat hij tegen de patiënten zei bij het voelen van de pols. Het is net zoals bij zwemmen, zei hij. Iemand kan duizend boeken over zwemmen lezen, maar dat zorgt er niet voor dat je het dan ook kan. Zwemmen kun je alleen leren door het te doen. Wat heb ik in die tijd veel getwijfeld! Vaak dacht ik dat ik naast de grootste kwakzalver van India zat en evenzo vaak heb ik gedacht om terug te gaan naar Nederland en die hele studie op te geven. De goede resultaten van de behandelingen en de wonderbaarlijke genezingen die ik keer op keer zag zorgden dat ik het volhield.
Mijn ouders zijn in die tijd nog een keer langs gekomen. Ik heb ze meegenomen naar de kliniek van dr. Naram. Ik zie mijn vader nog lopen na het bezoek, met z'n hoofd gebogen en schuddend van verbazing, terwijl hij herhaaldelijk het woord ‘ongelooflijk' mompelde. En dat was het ook!

Praktijk

Na vier maanden in India waren Paul en ik in India op vakantie gegaan. Toen ik op een dag met een buitenlandse toerist die ik had ontmoet in gesprek was, en hem vertelde wat ik deed in Bombay, stak hij zijn arm uit en vroeg me zijn pols te voelen. Mijn eerste reactie was er een van afweer: “ik kan het nog helemaal niet”, riep ik. Hij drong aan en ik voelde uiteindelijk zijn pols. Tot mijn grote verbazing herkende ik ineens allerlei dingen in de pols waarvan ik niet eens wist dat ik ze kon herkennen. Ik vertelde hem wat ik voelde, en tot wat voor klachten dat naar mijn mening kon leiden. De man vertelde mij dat ik precies alles had benoemd waar hij last van had. Ik ben uiteindelijk bevriend geraakt met deze man en hij is me later nog komen opzoeken in Bombay. Ik heb nog regelmatig contact met hem en tot op de dag van vandaag laat hij zich ayurvedisch behandelen bij lichamelijke klachten. Ik had leren zwemmen! We bleven werken in de praktijk, maar vanaf die tijd kregen we ook 2 avonden en een zondag per week theoretische lessen. De avonden van dr. Smita Naram en op zondag kregen we les van een gepensioneerde professor. De combinatie theorie en praktijk was geweldig. Na een jaar van intensieve training kregen we ieder onze eigen patiënten, weliswaar onder supervisie van dr. Naram. Na de vier jaar durende opleiding hebben we een uitgebreid examen afgelegd. Beiden slaagden we. Hierna keerden we definitief terug naar Nederland.

Reguliere geneeskunde

Daar herinnerde Ma mij aan mijn belofte dat ik medicijnen zou studeren. Ik vond eigenlijk dat medicijnen studeren niet meer nodig was, nu wilde ik werken en mensen helpen. Hele avonden heeft Ma op me ingepraat totdat ik instemde en me inschreef voor de studie. Ik werd meteen ingeloot en kon direct beginnen. Zo kwam het dat ik op mijnn 27ste begon met de studie geneeskunde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Zes jaar later was ik regulier arts. Ik vond het een uiterst boeiende studie en een nieuwe wereld ging voor me open. Nu ben ik zowel ayurvedisch als westers arts.
De westerse geneeswijze heeft overeenkomsten met de oorspronkelijke, oosterse, geneeswijze, maar ook levensgrote verschillen. Het belangrijkste verschil in mijn ogen is de benadering van ziekte. In Ayurveda wordt ziekte beschouwd als een gevolg van incorrecte handelingen en gewoontes. Je wordt verantwoordelijk geacht voor je eigen gezondheid of ziekte. Acties in overeenstemming met de natuur leiden tot gezondheid en afwijkend handelen heeft ziekte tot gevolg. Ayurveda is holistisch en spreekt je aan op eigen verantwoordelijkheid. In de reguliere geneeskunde wordt deze verantwoordelijkheid je veelal ontnomen. Het belangrijkste voorbeeld hiervan kreeg ik tijdens een college over suikerziekte. De arts die het college gaf vertelde de studenten over suikerziekte en de behandeling daarvan, en dat lichaamsbeweging en afvallen zeer effectief konden zijn om suikerziekte te normaliseren. Deze arts echter zei ons, dat we ons maar niets in het hoofd moesten halenwant “mensen veranderen toch niet, dus schrijf maar meteen medicijnen voor….”
Het lijkt wel of we in het westen het zelfgenezend vermogen van het lichaam niet meer vertrouwen, en dus wordt er geen aanspraak meer opgemaakt. Het belangrijkste doel van Ayurveda is de preventie van ziekte door een gezonde levensstijl. Daarom wordt er zoveel waarde gehecht en aandacht gegeven aan het onderwerp voeding. Tijdens mijn studie in Rotterdam heb ik zegge en schrijven één college van één uur over voeding gekregen….

*In 1987 schreef het Franse echtpaar Anne Meurois-Givaudan en Daniel Meurois het boek ‘Herinnering van Essenen', een ooggetuige-verslag over Jezus en de gemeenschap der Essenen. Het echtpaar verhaalde in dit boek over het leven bij de Essenen. Door middel van uittredingen verkregen de echtelieden volgens eigen zegge inzicht in hun vorige levens. Nou weet je nooit in hoeverre dergelijke verhalen werkelijk waar zijn, maar in dit boek las ik over een hoge esseense priester, wiens naam Manethon was. Manethon viel altijd op door zijn ring met een blauwe piramide-vormige steen erop volgens het boek.
Ma droeg altijd een ring met een blauwe piramide-vormige steen die ze volgens eigen zeggen van Meester Manethon vanuit de sferen had gekregen. Ma droeg deze ring al ver voor het boek uitkwam en heeft nooit enig contact met de schrijvers gehad. Denk ervan wat je wilt.